Antakya Ormanları 1938 yılına kadar Fransızlar tarafından işletilmiştir. 1944-1945 yıllarında Osmaniye Reviri’ine bağlı iken 1952 yılında Başmüdürlüklerin kurulması ile Mersin Orman Başmüdürlüğü’ne bağlı Osmaniye İşletmesi Antakya bölgesince işletilmiş, 1954 yılında Adana Başmüdürlüğünün kurulmasıyla Adana’ya bağlanmıştır. 1955 yılında Hatay’ın bütün ilçelerini kapsayacak şekilde, Kahramanmaraş Orman Bölge Müdürlüğüne bağlı olarak çalışmalarına devam etmiştir. Daha sonra Erzin ve Dörtyol ilçelerini kapsayacak şekilde Dörtyol İşletmesi kurulmuş, geriye kalan bütün ilçeleri kapsayacak şekilde Antakya Orman İşletme Müdürlüğü bünyesine alınmıştır. Antakya Orman İşletme Müdürlüğü kuruluş olarak Antakya, Belen, Hassa, İskenderun, Kırıkhan, Samandağ, Uluçınar, Yayladağ,Arsuz, Denizciler ve Karaçay İşletme Şefliklerinden oluşmaktadır. Ayrıca İşletme Müdürlüğü merkezinde Ağaçlandırma ve Toprak Muhafaza Şefliği ve Kadastro Mülkiyet Şefliği ihtiva etmektedir. İşletme müdürlüğü hudutları içinde 135 adet köy bulunmakta olup bunlardan 106 adeti 31. Madde köyü, 29 adeti 32. Madde köyüdür. Antakya İşletme Müdürlüğ coğrafi olarak Türkiye’nin en güneyinde bulunmakta olup kuzeyinde Dörtyol ve Kilis Orman İşletme Müdürlükleri ile komşudur, doğusunda Suriye ve batısında Akdeniz bulunmaktadır.
           Antakya Orman İşletme Müdürlüğü sınırları içerisinde bulunan Anadolu’nun ilk camisi Habib-i Neccar Camii, Hristiyanlığın ilk kilisesi St Pierre Kilisesi, Kırıkhan İlçesindeki Beyazıt-ı Bestami Türbesi, Hıdır Bey (Musa) Anıt ağacı, Türkiye’deki tek Ermeni Köyü olan Vakıflı,  Antakya Arkeoloji Müzesi, Titus Tunelleri,  Arsuz ve Çevlik Sahilleri, Harbiye Şelalesi, Yaylaları ve çeşitli mesire alanları ile Kültür, Doğa ve İnanç Turizmine önemli katkı sağlamaktadır.